خودتراش – تاریخچه و انواع آن

تاریخچه خودتراش

خودتراش پیش از تاریخ: عصر مفرغ

طی آخرین عصر یخ، موی صورت خطرناک در نظر گرفته می شد. چرا که موی صورت مرطوب، یخ می زد و منجر به سرمازدگی می شد. انسان های اولیه، (براساس نقاشی های غارها و ملزومات تاریخی کشف شده)، موهای صورت خود را با صدف های ساحلی(مثل یک جفت موچین) تزئین می کردند و از این وسیله به عنوان خودتراش نیز استفاده میکردند. این حرکت بعدا با استفاده از اجسام تیز و صدف های شکسته انجام می شد. در نتیجه انقلاب کشاورزی و ورود به عصر آهن، امکان استفاده از تجهیزات آهنی برای قالبگیری و تیغه های تیز فراهم شد. اگرچه ایمن نبود، اما امکان استفاده از این پیشرفت های جدید برای مردان و زنان، فراهم شد.

در مقاله ای جداگانه به معرفی خودتراش های طنین بهداشت پارس پرداختیم که پیشنهاد میکنیم جهت آشنایی با محصولات ما این مقاله را نیز مطالعه نمایید.

بهداشت در مصر:

از قرن 4 قبل از میلاد، مصریان بعنوان کسانی که توجه زیادی به اصلاح، آراستن خود و بهداشت داشتند شناخته شدند. نظافت بعنوان نشانه ایمان به خداوند در نظر گرفته می شد و مردان، زنان و کودکان موظف بودند روزانه دوش گرفته و خود را پیش از عباداتشان، بیارایند.

از موهای کوتاه راحتتر می توان مراقبت کرد. شیوع بیماری ها، شپش مو و بدن در نواحی مرطوب اطراف نیل رایج بود. مصریان، خودتراش های برنزی را با تیغ چرخان برای نظافت و بهداشت فردی ساخته بودند. در مصر، به خوبی آراسته بودن معمول بود و فقط برده ها، افراد کلاس پایین جامعه، مجرمان و مزدوران با تیپ اسپرت و موی صورت دیده می شدند.

قرون وسطی:

رواج خودتراش برنزی در قرن 4 به اروپا رسید و همچنین توسط اسکندر کبیر به کار گرفته شد. او به ارتش خود دستور داد موهای صورت خود را بتراشند تا آن ها را در جنگ های تن به تن از تیر دشمنان محفوظ نگه دارد. بعدها، خودتراش برنزی مصری با قابلیت نگه داری تیغه فلزی باز طراحی شد.

در سال 1045، کلیسا برای تشخیص پیروانش از مسلمانان و یهودیان، اصلاح صورت را اجباری اعلام کرد. طراحی تیغ به مدت طولانی بدون تغییر باقی ماند و لازم بود برای استفاده از آن، احتیاط زیادی صورت بگیرد. چرا که احتمال خراشیده شدن پوست با این تیغ ها بالا بود.

خودتراش های ایمن مدرن:

خودتراش ایمن

در قرن 18، تیغ خودتراش ها نازک و تیز ساخته می شدند. تا این زمان تصور عموم بر این بود که اصلاح بدن فقط کار حرفه ای هاست و نیاز بود آرایشگر روزانه و شخصی استخدام کرد. مخترع فرانسوی جین ژاک پِرِت تیغ ایمنی با افزودن محافظ چوبی به تیغ خودتراش اختراع کرد که به زنان و مردان اجازه می داد بدون کمک آرایشگر، اصلاح کنند. خودتراش جدید طراحی متحول شده تیغ با یک محافظ چرخان است. در 1880 برادران Kampfe طرحی برای اولین خودتراش ایمن جهان اختراع کردند که محافظ سیمی دور لبه و سر تیغ داشت.

پیشرفت در طراحی خودتراش:

در سال 1895، Camp فروشنده سیار، شکل قدیمی تیغ را با تیغ دولبه یک بار مصرف عوض کرد. به همراه کمک طراح خود، پروفسور دانشگاه MIT، او این تیغ جدید را در سال 1903 به فروش رساند.

او به دنبال آسان تر و ارزان تر کردن و اصلاح آقایان بود. او اولین تیغ ایمنی خود را با هدف “آوردن کیفیت اصلاح آرایشگرهای حرفه ای به خانه” طراحی کرد.

در همین بین، ایده انقلابی طراحی تیغ های یک بار مصرف خیلی باریک و خیلی قوی خودتراش ارائه شد که هیچ کس اعتقاد نداشت ممکن است درست باشد.

انتخاب جنس استیل در تولید خودتراش:

تا سال 1960، خودتراش ها از جنس استیل کربن تولید میشد. این خودتراش ها به سادگی زنگ می زد و لازم بود مصرف کننده هر از چند گاهی تیغه ها را عوض کند. در سال 1965، فروش تیغ های استیل که زنگ نمی زد و می توانست تا زمان کندشدن مورداستفاده قرار گیرد آغاز شد. امروزه جنس تقریبا تمام تیغه ها استیل است.

بهترین خودتراش برای شما: مقایسه 5 نوع خودتراش

همراه کارتریج، الکتریکی و معمولی

هیچ فرمول مشخصی برای معرفی بهترین خودتراش وجود ندارد. هر مدلی متفاوت است و هرکسی با توجه به نیاز و معیارهای خود، مدل مناسب را انتخاب می کند.

  1. خودتراش همراه کارتریج

خودتراش پاتریکس

زیبایی این نوع خودتراش به طراحی ساده آن و استفاده راحت از آن است. با دسته پلاستیکی یا فلزی. این نوع خودتراش در راستای صورت شما حرکت می کند. تفاوتی نمی کند در راستای موهای صورت باشد یا مخالف آن. به همین دلیل خیلی خوب فروش می رود.

مزایا:

استفاده از این نوع خودتراش ساده بوده و مهارت زیادی نمی خواهد.

همچنین برای مسافرت مناسب هستند.

ایمن ترین خودتراش با کمترین ریسک برش ناگهانی صورت هستند.

هر کارتریج برای 3 تا 4 بار قابل استفاده است.

معایب:

ممکن است فولیکول های مو بین تیغه ها گیر کنند و منجر به عدم رشد مو یا تحریک پوست شوند.

باتوجه به سایز سری خودتراش، ممکن است در نواحی که دسترسی به آن ها سخت است به مشکل بربخورید.

مواد به کار رفته در این تیغ، سازگار با محیط زیست نیست.

2) یک بار مصرف

خودتراش یک بار مصرف

به این دلیل به این نوع خودتراش یک بار مصرف گفته می شود که دسته پلاستیکی آن، به طور دائمی به سر تیغ متصل شده و به این معنی است که نمی توان آن را با دسته دیگری جایگزین کرد. علاوه بر این، تیغه ها از استیل نرمی ساخته شده اند. به همین دلیل این تیغه ها می توانند با هزینه کمی دور ریخته شوند. آن ها بعد از یک یا دوبار استفاده دور ریخته می شوند.

مزایا:

قیمت مناسب

در پک های 10 تا 20 تایی ارائه می شود.

سبک است.

می توانید در صورت حضور مهمان از این نوع تیغ در سرویس بهداشتی تان استفاده کنی.

معایب

وزن کم دسته به این معنی است که باید فشار بیشتری به دسته وارد کنید که در نتیجه، احساس راحتی هنگام اصلاح کردن نخواهید داشت.

3) خودتراش های ایمن

دفعه بعد که پدربزرگتان را دیدید  درباره تجربه اش با این نوع خودتراش سوال کنید. از نوع خودتراش در گدشته زیاد استفاده می شد.

آن ها از یک تیغه با لبه های ایمن تشکیل شده اند. آن ها از زخم شدن صورتتان جلوگیری می کنند. به همین دلیل آن ها به تیغ های ایمن معروف شده اند.

این نوع خودتراش فقط به فشار کوچک دست برای اصلاح صورت نیاز دارد.

مزایا:

این خودتراش می تواند برای همیشه مورد استفاده قرار گیرد.

تیغه ها ارزان هستند و احتمالا هفته ای یک بار به تعویضشان نیاز باشد.(باتوجه به اینکه هرچندوقت یکبار از آن ها استفاده می کنید)

اصلاح صورت با آن به فشار زیادی نیاز ندارد. در نتیجه منجر به تحریک پوست، استخوان یا موی رشد نشده نمی شود.

معایب

قبل از عادت کردن به آن باید چندبار استفاده کنید.

باید هنگام استفاده از آن برای پیشگیری از ایجاد خراش روی پشت به شدت دقت کنید.

4) خودتراش معمولی

این خودتراش به برش دهنده گلو معروف است.تیغه تیزی دارد که می تواند در دسته جمع شود.(مشابه چاقوی جیبی)

تیغه استیل آن قابل حمل است بادوام بوده و نیاز است هرچند وقت یکبار تیز شود تا بتواند کارش را درست انجام دهد. دسته ممکن است پلاستیکی باشد، فلزی یا از جنس استخوان، شاخ یا چوب باشد. هر دو تیغه و دسته معمولا حکاکی شده و براساس نیاز مشتری شخصی سازی میشود. توصیه شده قبل از استفاده از آن پوست صورت را با کرم، یا آب نرم شود یا صورتتان را نرم کرده و فولیکول های مو را نرم کند.

مزایا:

دوام طولانی

اصلاح دقیق صورت

ارزان قیمت ترین خودتراش

معایب:

اگر دقت نکنید، تیغه ها وارد صورتتان شده و منجر به آسیب دیدگی می شوند.

عادت کردن به آن اندکی طول می کشد.

5) الکتریکی

ساختار آن با بقیه خودتراش ها فرق دارد. گروه مشخصی از تیغه های تیز وجود دارد که درون موهای صورتتان وارد می شوند. عملکرد آن شبیه ماشین چمن زنی است. احتمال خراشیدن صورتتان توسط آن کم است. چرا که سطح آن فلزی است.

مزایا:

خودتراش های الکتریکی، قابل حمل بوده. استفاده از ان ها سریع و آسان است.

تیغه هایشان نیازی به تیز شدن ندارند.

نیازی به خمیر اصلاح ندارند(اگرچه بهتر است با خمیر ریش، اصلاح کنید)

معایب:

منجر به تحریک پوست می شود.

برخی از انواع آن گران است و پس از خراب شدن قسمت هایی از آن به زباله تبدیل می شوند.

اشتراك گذاری نوشته

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *